Architektura dawnych cywilizacji ameryki

Dawne cywilizacje kontynentu amerykańskiego należą do niezwykle ciekawych. Zabytki zachowane z tamtych czasów brano nawet za pozostałości zaginionej legendarnej Atlantydy. Niestety w XVI wieku kiedy to Hiszpanie podbili Meksyk oraz Peru wiele przedmiotów zostało zniszczonych co zdecydowanie utrudnia poznanie oraz zrozumienie dziejów tej fascynującej cywilizacji.Dawne cywilizacje Ameryki mogły się z pewnością poszczycić wysokim poziomem rozwoju oraz bogactwem jeszcze tysiące lat przed podbojem przez Europejczyków. Najbardziej znane są dziej Majów, Azteków oraz Inków. Ale istniały jeszcze takie cywilizacje jak Olmekowie, Zapotekowie, Toltekowie. Ludy te wykształciły nie tylko odrębne kultury ale miały rozwinięte własne style w architekturze oraz sztuce. Do dzisiaj Indianie Keczua, będący potomkami Inków, składają rytualne ofiary świętym górom, które tak bardzo silnie zainspirowały tutejsza architekturę.Cywilizacja Teotihuacan obecna od 300 p.n.e. do 500 n.e. na ziemiach Mezoameryki, stworzyła piękne i potężne miasta. Cywilizacji Majów natomiast, która rozkwit przezywała w latach 300-900 n.e. zawdzięczamy wielkie kamienne piramidy, świątynie oraz miasta obronne jak również zapisane hieroglifami teksty matematyczne i astronomiczne. Imperium Azteków natomiast w swoim szczytowym okresie rozwoju (1430-1521) miało sztywna strukturę i nadrzędna role odgrywała religia co znacznie odzwierciedliło się w ówczesnej architekturze. Wielkie azteckie miasto Tenochtitan miało wyjątkowo rozległy zespól świątyń oraz pałac królewski jak również liczne kanały nawadniające. Dominująca forma w monumentalnej architekturze prekolumbijskiej tworzyły ciekawe piramidy schodkowe.   Ich wnętrza były niewielkie tak jakby mniej istotne niż sama ich obecność, stanowiły scenę ważnych uroczystości czy ceremonii. Ogromne znaczenie natomiast miały schody, posagi czy płaskorzeźby.


czytaj więcej

Rokoko

Rokoko tak naprawdę nigdy nie zostało oficjalnie uznane za styl a raczej za ostatnią fazę baroku. Rokoko było krótkotrwałym elementem w architekturze i dekoracji, raczej modnym nurtem, któremu hołdowano na dworach królewskich w europie w latach trzydziestych i czterdziestych XVIII wieku. Rokoko było pełnym lekkości nurtem kojarzącym się raczej z dekoracja wnętrz oraz malarstwem i rzemiosłem artystycznym a niżeli z architekturą. Jednakże na świecie można znaleźć perły architektury w których ten krótkotrwały nurt znalazł w dużej mierze swoje odzwierciedlenie. Niemiecki Zwinger jest unikatowa budowla na skalę europejską, łączącą w sobie funkcje ogrodu, zabaw, teatru i galerii sztuki. Pod względem architektonicznym to wysublimowane polaczenie baroku i rokoka, w którym architektura oraz rzeźba łączą się i stapiają w jedną całość. Zwinger został wybudowany dla Augusta II Mocnego dla jego kolekcji sztuki a także jako miejsce turniejów dworskich.  Jest to ogromny kwadratowy ogród otoczony z każdej strony zabudowaniami.  Budynki te są połączone parterowymi galeriami.  Przeważa bogata dekoracja rzeźbiarska. Wallpavillon natomiast przykryty jest kopułą oraz udekorowany insygniami królewskimi. Budowla ta jest nieujarzmiona, śmiała i fascynująca. Innym przykładem zastosowania stylu rokoko jest niemiecka rezydencja Wurzburg. Rezydencja ta została zbudowana jako siedziba biskupa Wurzburga, znanego jako kochającego przyjemności życia. Jest ona wyjątkowym przykładem połączenia sztuki-architektury oraz sztuki i malarstwa co charakteryzował rokoko opanowujące ówczesna Europę Środkową.W dobie rokoka szczególna wagę przywiązywano  się dekoracja wnętrz natomiast  strona zewnętrzna – zwłaszcza w początkowej fazie  ciągle  utrzymywana była w duchu barokowym  albo  późnobarokowym. Pompatyczne wnętrza z kolei stały się bardziej kameralne i subtelne.


czytaj więcej

Neuschwanstein

W samym sercu Bawarii, na tle ośnieżonych szczytów gór wznosi się perła architektoniczna, baśniowy zamek Neuschwanstein. Zbudowany na ogromna skale i z wielkim rozmachem na życzenie Ludwika II, miał Stanowic jego azyl i ucieczkę w świat poezji, muzyki i wyobraźni. W chwili śmierci króla był ukończony jednak w zaledwie jednej trzeciej. Ludwik II, ostatni król Bawarii był lekceważony przez polityków i ukochany przez prostych ludzi. Bardziej cenił sobie sztukę, literaturę, teatr niż do politykę i sprawy stanu. Zamek w Neuschwanstein jest odwzorowaniem jego zamiłowań.Zamek utrzymany jest w kilku stylach architektonicznych: mauretańskim, gotyckim, barokowym i bizantyjskim a  głównym budulcem zamku jest kamień oraz cegła pokryta piaskowcem. Zamek Neuschwanstein jest jakby wyjęty z baśni, nic więc dziwnego że był on wzorem w disnejowskim filmie o Śpiącej Królewnie.  Ma on niezwykły charakter i do złudzenia przypomina idealnie  dopracowaną scenografię teatralną. Jego fasada ozdobiona jest niezliczona ilością balkonów, wieżyczek oraz i rzeźb. Wnętrze  zamku Neuschwanstein to  wiele różnych komnat, które często nózią się  stylami architektonicznymi. Można powiedzieć, że jest to mieszanka mauretańsko-gotycko-barokowa. W zamku można odnaleźć zarówno wiszące stalaktyty sprawiające niesamowite wrażenie, salę tronową zdobioną  bizantyjskim przepychem, oraz ogromną Salę Śpiewaków, starannie oświetloną i przeznaczoną do przedstawień wagnerowskich.Ludwik II Bawarski wykazywał szczególne zamiłowanie do średniowiecza, jednakże nie było to żadną przeszkodą we wprowadzeniu nowoczesnych technologii w zamku. Obiekt został wyposażony w nowoczesny jak na tamte czasy system ogrzewania, oraz bieżącą wodę. Zamek ten to perła architektoniczna, jeden z najpilniejszych na świecie. Rocznie odwiedza go umilony turystów aby podziwiać to artystyczne dzieło.


czytaj więcej

Narodowy Teatr w Pekinie

Nowa opera w Pekinie to niezwykle  kontrowersyjne dzieło francuskiego architekta Paula Andreu. Budynek ma  imponujące wymiary- 212×144 metry oraz wysokość 46 metrów. Wszystko to zajmuje powierzchnię 180000 m2.To ogromna elipsa zbudowana z tytanu  oraz szkła, otoczona wodami sztucznego jeziora. Swoim wyglądem przypomina odwrócona czaszę. Niektórzy nazywają budynek pływającym jajem lub jajem Obcych, nawiązując w ten sposób do serii filmów science fiction. Jednakże wszyscy zgodnie przyznają, że nocą, efektownie oświetlony gmach, wygląda przepięknie. Teatr wzniesiono w pobliżu szczególnych miejsc w Pekinie: muzeum historii, oraz socjalistycznych gmachów parlamentu, na zachód od placu Tiananmen,  w pobliżu  Zakazanego Miasta, czyli zimowego pałacu cesarskiego. Futurystyczna, owalna bryła, bardzo kontrastuje z tradycyjnym budownictwem chińskim oraz dominująca architekturą socrealizmu. W budynku mieszczą się trzy okazałe sale: operową, teatralną i koncertową jak również galeria handlowa. W sumie w salach może zmieścić się jednorazowo sześć i pół tysiąca widzów. W obiekcie funkcjonują   52 windy i 36 biegów schodów ruchomych, co zapewnia swobodne i komfortowe przemieszczanie się. Ze względu na charakter budynku duży  nacisk podczas budowy przywiązywano do wyciszenia oraz   zniwelowania drgań wszystkich urządzeń, w celu zapewnienia komfortowego odbiór dzieł teatralnych oraz muzycznych. Projektant tej budowli, Paul Andreu przyrównuje swoje dzieło do opery w Sydney, która również na początku była mocno krytykowana, a dziś jest niejako symbolem Australii. Podobne spekulacje na temat symboliki tego gmachu w Pekinie krążą w prasie chińskiej. Budynek ma jednak poważnych konkurentów do tego tytułu, np.  narodowy stadion olimpijski zaprojektowanego przez szwajcarską pracownię Herzog & de Meuron. Ze względu na swój architektoniczny kształt oraz strukturę stadion zwany jest Ptasim Gniazdem. Podobnie jak budynek Teatru Narodowego wywołuje różne uczucia, ale na pewno  jest bardzo ciekawy, rzucający się w oczy i charakterystyczny.


czytaj więcej