Rokoko

Rokoko tak naprawdę nigdy nie zostało oficjalnie uznane za styl a raczej za ostatnią fazę baroku. Rokoko było krótkotrwałym elementem w architekturze i dekoracji, raczej modnym nurtem, któremu hołdowano na dworach królewskich w europie w latach trzydziestych i czterdziestych XVIII wieku. Rokoko było pełnym lekkości nurtem kojarzącym się raczej z dekoracja wnętrz oraz malarstwem i rzemiosłem artystycznym a niżeli z architekturą. Jednakże na świecie można znaleźć perły architektury w których ten krótkotrwały nurt znalazł w dużej mierze swoje odzwierciedlenie. Niemiecki Zwinger jest unikatowa budowla na skalę europejską, łączącą w sobie funkcje ogrodu, zabaw, teatru i galerii sztuki. Pod względem architektonicznym to wysublimowane polaczenie baroku i rokoka, w którym architektura oraz rzeźba łączą się i stapiają w jedną całość. Zwinger został wybudowany dla Augusta II Mocnego dla jego kolekcji sztuki a także jako miejsce turniejów dworskich.  Jest to ogromny kwadratowy ogród otoczony z każdej strony zabudowaniami.  Budynki te są połączone parterowymi galeriami.  Przeważa bogata dekoracja rzeźbiarska. Wallpavillon natomiast przykryty jest kopułą oraz udekorowany insygniami królewskimi. Budowla ta jest nieujarzmiona, śmiała i fascynująca. Innym przykładem zastosowania stylu rokoko jest niemiecka rezydencja Wurzburg. Rezydencja ta została zbudowana jako siedziba biskupa Wurzburga, znanego jako kochającego przyjemności życia. Jest ona wyjątkowym przykładem połączenia sztuki-architektury oraz sztuki i malarstwa co charakteryzował rokoko opanowujące ówczesna Europę Środkową.W dobie rokoka szczególna wagę przywiązywano  się dekoracja wnętrz natomiast  strona zewnętrzna – zwłaszcza w początkowej fazie  ciągle  utrzymywana była w duchu barokowym  albo  późnobarokowym. Pompatyczne wnętrza z kolei stały się bardziej kameralne i subtelne.


czytaj więcej