Architektura Japonii i Korei

Sztuka oraz architektura Korei stanowi bez wątpienia łącznik pomiędzy architektura chińską a japońską. Tradycyjna architektura japońska ceniona jest przede wszystkim za swoja delikatność, wyrafinowane proporcje oraz piękno i spokój. Japońskie budynki usytuowane są w idealnie i z dużą perfekcja zaprojektowanych ogrodach. Ma to swoja przyczynę między innymi w często nawiedzanych ten kraj trzęsieniach ziemi dlatego nigdy nie sprawdzały się tam ciężkie konstrukcje. To co jest w tym kraju zadziwiające to fakt że większość „starożytnych budynków” wcale nie jest wiekowa. Projekt oczywiście może być bardzo stary ale same budynki a nawet świątynie są odbudowywane mniej więcej co 20 lat. W tradycyjnej architekturze japońskiej dominują budowle drewniane. Świątynie, pałace i inne budynki zaprojektowane są tak aby oprzeć się częstym trzęsieniom ziemi. Są one jednocześnie przykładem piękna zarówno w konstrukcji jak i wykończeniu. Japońska architektura jest ponadto nieodłącznie związana z precyzyjnie zaprojektowanymi i zadbanymi ogrodami gdzie natura i dzieło człowieka są ze sobą pięknie zharmonizowane. Jednym z najwcześniejszych przykładów architektury japońskiej, powstałej w wyniku rozprzestrzenienia się buddyzmu z Chin jest zespół świątyni Horyu-Ju. Jej budowę rozpoczął Cesarz Yomei, mając nadzieje ze jego pobożność pomoże mu wyjść z choroby. Niestety nie doczekał zwieńczenia swojego dzieła,  zmarł jednak przed zakończeniem budowy. Świątynia ta była kilkakrotnie przebudowywana. Dzisiaj są to pięciokondygnacyjna pagada wznosząca się w centrum, Złoty Pawilon, drewniana brama oraz drewniany korytarz. Złoty Pawilon zwany Kondo, jest prawdopodobnie jednym z najstarszych, drewnianych budynków na świecie. Cały projekt był przypuszczalnie dziełem architektów i rzemieślników  z księstwa Baekje.


czytaj więcej

Islam, meczety i architektura

Islam, bardziej niż jakakolwiek inna religia, rozprzestrzenił się na cały świat, asymilując jednocześnie wpływy innych kultur. Jego bardzo zróżnicowane szkoły, od mistycyzmu do ascezy, inspirowały w szczególny sposób architekturę i sztukę zarówno ta sakralna jak i świecka. Wczesna architektura islamu pozostawała pod bardzo silnym wpływem stylów bizantyjskich. Dopiero nieco później istotne stały się wpływy Afganistanu, Afryki Północnej, Chin oraz południowych regionów Europy. Te zróżnicowane style były co prawda absorbowane oraz akceptowane, jednak pewne cechy pozostały uniwersalne dla całego świata islamu jak np. dekoracyjność arabskiego pisma i bogactwo literatury a zwłaszcza cytatów z Koranu- wykorzystywane w ornamentacji budowli. Najbardziej rozpoznawalne z pośród islamskich budowli są meczety wywodzące się z formy domu Mahometa. Ten rodzaj budowli koncentruje się wokół otoczonego arkadami zamkniętego dziedzińca z budynkiem przeznaczonym do modlitwy. Inna natomiast fundamentalną forma architektury również związana z religia jest medresa tj. szkoła wywodząca się z architektury Sasanidów. Była to dwukondygnacyjna sala po każdej stronie dziedzińca meczetu. Najbardziej charakterystycznym elementem w architekturze islamu jest kopuła. Wychodząc początkowo od pojedynczej kopuły, architekci wielkiego imperium osmańskiego wypracowali później nieco inny styl, w którym w centralna kopuła otoczona była mniejszymi kopułami oraz półkopułami. Jeżeli chodzi o architekturę świecką islamu to przede wszystkim place i zamki były zazwyczaj bardzo duże i niezwykle bogato zdobione. Architekci często otaczali je wspaniałymi ogrodami  a ich założeniem było stworzenie raju na ziemi. Takie projekty wymagały dużej dokładności oraz precyzyjnego wykonania. Były one zazwyczaj efektem pracy oraz współpracy wielu ludzi.


czytaj więcej

Starożytny Teatr Epidaurus

Grecki Teatr Epidauros słynął już  w starożytności z piękna, symetrii, akustyki oraz malowniczego położenia. W teatrze tym będącym sanktuarium Asklepiosa w Epidaurus wystawiano sztuki takich słynnych autorów jak Sofokles, Arystofanes czy Ajschylos, grywane do dziś we współczesnych teatrach. Ten starożytny teatr jest ogromny, ma Az 118 m średnicy i może jednorazowo pomieścić 13000 widzów. Jest to niezwykły obiekt architektoniczny. Wzorowano na nim wiele dzisiejszych teatrów głównie ze względu na akustykę czy układ. Jest on jednym z pierwszych greckich teatrów zbudowanych w całości z kamienia. Składa się z trzech części: półkolistej widowni, kolistej orchestry, czyli miejsca występu chórów, sceny czyli budynku scenicznego, przed którym występowali aktorzy. Widownia otaczała trzy czwarte obwodu orchestry, natomiast miejsca dla widów podzielone były na dwie części- 21 oraz 34 rzędy z góry poprzecinane schodami.  Na części ław zachowały się do dzisiaj wyryte imiona fundatorów. Teatr ten właściwie do dzisiaj może pełnić swoje funkcję, brakuje jedynie budynku scenicznego, który miał 14 jońskich półkolumn na kwadratowych filarach oraz dwa skrzydła boczne. Scena miała w środku pomieszczenia główne z czterema kolumnami znajdującymi się na osi środkowej oraz kwadratowe pomieszczenia po bokach.Rzeczą niezwykła jest że w teatrze  w Epidauros nawet w ostatnim rzędzie słychać brzęk monety rzuconej na scenie. Ze względu na tak znakomita akustykę narracje mógł prowadzić 50 osobowy chór mówiący jednocześnie.Przez wiele wieków teatr był pokryty gruba warstwa ziemi. Wykopaliska rozpoczęto dopiero w 1881 roku. Teatr ten do dziś inspiruje architektów oraz budowniczych reprezentujących najróżniejsze szkoły oraz kierunki. Jest on jedna z najwspanialszych scen na świecie. Latem wystawiane są tam antyczne dramaty.


czytaj więcej

Katedra Św. Pawła w Londynie

Katedra św. Pawła stanowi niezwykle ważny obiekt w krótkim okresie angielskiego baroku, stylu traktowanego z nieufnością w protestanckiej wówczas Anglii ze względu na skojarzenia z katolicyzmem. Jednakże projektant tego architektonicznego cudu Christopher Wern jego niepowtarzalną uroda przekonał do baroku protestanckich duchownych. Przy całym klasycznym spokoju katedra św. Pawła jest efektem można powiedzieć wielkiego kompromisu. Wren chciał bowiem wznieść kościół na planie centralnym natomiast zwierzchnicy Kościoła protestanckiego nalegali aby była to świątynia o wydłużonym rzucie, z nawą główna, nawami bocznymi oraz klasycznym prezbiterium. W rezultacie nawa główna jest o przęsło dłuższa niż transept. Gigantyczna kopuła ma średnice 34m wzniesiona na  ośmiu potężnych przęsłach. Nawa główna jest dwukondygnacyjna natomiast nawy boczne jednokondygnacyjne. Kopuła natomiast króluje nad całością jak królowa. Niektórzy twierdzą że kopuła ta rywalizuje z kopułą rzymska a nawet je przewyższa. Budowa świątyni trwała aż 35 lat,  a zakończona została już pod kierunkiem syna architekta Christophera Wrena. Katedra ta powstawała jako symbol odradzającego się Londynu dlatego cechują ja przede wszystkim rozmach oraz monumentalność.Wrem był niejako geniuszem architektury. Wybudowane przez niego po wielkim pożarze Londynu kościoły stanowią niezwykła spuściznę jego geniuszu. Ze względu na swoja oryginalność wieże kościelne Wrena oddaja w pełni ducha baroku. Przykładem może być również St Mary-le-Bow, jak większość kościołów w Londynie , jest budowlą o podłużnym kształcie, szerokiej nawie głównej i oddzielonymi nawami bocznymi. Nawy boczne ozdobione są ładnie drewnianymi galeriami występującymi prawie we wszystkich kościołach Wrena. Architekt oprócz odbudowy katedry św. Pawła  pracował również nad odbudowa oraz budowa 52 innych kościołów.


czytaj więcej