Starożytny Teatr Epidaurus

Grecki Teatr Epidauros słynął już  w starożytności z piękna, symetrii, akustyki oraz malowniczego położenia. W teatrze tym będącym sanktuarium Asklepiosa w Epidaurus wystawiano sztuki takich słynnych autorów jak Sofokles, Arystofanes czy Ajschylos, grywane do dziś we współczesnych teatrach. Ten starożytny teatr jest ogromny, ma Az 118 m średnicy i może jednorazowo pomieścić 13000 widzów. Jest to niezwykły obiekt architektoniczny. Wzorowano na nim wiele dzisiejszych teatrów głównie ze względu na akustykę czy układ. Jest on jednym z pierwszych greckich teatrów zbudowanych w całości z kamienia. Składa się z trzech części: półkolistej widowni, kolistej orchestry, czyli miejsca występu chórów, sceny czyli budynku scenicznego, przed którym występowali aktorzy. Widownia otaczała trzy czwarte obwodu orchestry, natomiast miejsca dla widów podzielone były na dwie części- 21 oraz 34 rzędy z góry poprzecinane schodami.  Na części ław zachowały się do dzisiaj wyryte imiona fundatorów. Teatr ten właściwie do dzisiaj może pełnić swoje funkcję, brakuje jedynie budynku scenicznego, który miał 14 jońskich półkolumn na kwadratowych filarach oraz dwa skrzydła boczne. Scena miała w środku pomieszczenia główne z czterema kolumnami znajdującymi się na osi środkowej oraz kwadratowe pomieszczenia po bokach.Rzeczą niezwykła jest że w teatrze  w Epidauros nawet w ostatnim rzędzie słychać brzęk monety rzuconej na scenie. Ze względu na tak znakomita akustykę narracje mógł prowadzić 50 osobowy chór mówiący jednocześnie.Przez wiele wieków teatr był pokryty gruba warstwa ziemi. Wykopaliska rozpoczęto dopiero w 1881 roku. Teatr ten do dziś inspiruje architektów oraz budowniczych reprezentujących najróżniejsze szkoły oraz kierunki. Jest on jedna z najwspanialszych scen na świecie. Latem wystawiane są tam antyczne dramaty.


czytaj więcej

Katedra Św. Pawła w Londynie

Katedra św. Pawła stanowi niezwykle ważny obiekt w krótkim okresie angielskiego baroku, stylu traktowanego z nieufnością w protestanckiej wówczas Anglii ze względu na skojarzenia z katolicyzmem. Jednakże projektant tego architektonicznego cudu Christopher Wern jego niepowtarzalną uroda przekonał do baroku protestanckich duchownych. Przy całym klasycznym spokoju katedra św. Pawła jest efektem można powiedzieć wielkiego kompromisu. Wren chciał bowiem wznieść kościół na planie centralnym natomiast zwierzchnicy Kościoła protestanckiego nalegali aby była to świątynia o wydłużonym rzucie, z nawą główna, nawami bocznymi oraz klasycznym prezbiterium. W rezultacie nawa główna jest o przęsło dłuższa niż transept. Gigantyczna kopuła ma średnice 34m wzniesiona na  ośmiu potężnych przęsłach. Nawa główna jest dwukondygnacyjna natomiast nawy boczne jednokondygnacyjne. Kopuła natomiast króluje nad całością jak królowa. Niektórzy twierdzą że kopuła ta rywalizuje z kopułą rzymska a nawet je przewyższa. Budowa świątyni trwała aż 35 lat,  a zakończona została już pod kierunkiem syna architekta Christophera Wrena. Katedra ta powstawała jako symbol odradzającego się Londynu dlatego cechują ja przede wszystkim rozmach oraz monumentalność.Wrem był niejako geniuszem architektury. Wybudowane przez niego po wielkim pożarze Londynu kościoły stanowią niezwykła spuściznę jego geniuszu. Ze względu na swoja oryginalność wieże kościelne Wrena oddaja w pełni ducha baroku. Przykładem może być również St Mary-le-Bow, jak większość kościołów w Londynie , jest budowlą o podłużnym kształcie, szerokiej nawie głównej i oddzielonymi nawami bocznymi. Nawy boczne ozdobione są ładnie drewnianymi galeriami występującymi prawie we wszystkich kościołach Wrena. Architekt oprócz odbudowy katedry św. Pawła  pracował również nad odbudowa oraz budowa 52 innych kościołów.


czytaj więcej

30 St Mery Axe

Nowe, niezwykłe budowle, takie jak np. liczący 180 m wysokości biurowiec 30 St Mary Axe w Londynie, zaprojektowany prze zespół Foster and Partners, są wynikiem bardzo ważnej współpracy zarówno architekta jak i budowlańca. Wieżowiec 30 St Mary Axe, dzisiejsza siedziba firmy ubezpieczeniowej- zwany ogórkiem ze względu na swój kształt- powstał w dość dramatycznych okolicznościach.  Stojący tutaj wcześniej budynek został zniszczony w 1992 roku na skutek zamachu bombowego IRA.  Nowy supernowoczesny budynek został oddany do użytku w 2004 roku. Dzisiaj jest niewątpliwie jednym z najciekawszych elementów architektonicznych w Londynie.      Charakterystyczne dlatego budynku jest to, że 30 St Mary Axe rozszerza się do podstawy w górę a następnie zwęża sukcesywnie aż do wierzchołka. Maksymalną szerokość osiąga w okolicy 16-stego piętra. Doskonałym rozwiązaniem architektonicznym są również sześciokondygnacyjne atria zwane „podniebnymi ogrodami”, ponieważ rośną w nich drzewa i inne rośliny. Ma to nie tylko walor wizualny ale również odświeża powietrze i produkuje tlen. Ze względu na centralnym kolisty plan budynki, z każdego stanowiska w budynku jest przepiękny widok. Cały budynek jest przeszklony a barwne pasy szkła pną się ku górze po skosie. Daje to niepowtarzalne wrażenie szczególnie nocą gdy budynek jest oświetlony. W najwyższych partiach budynku znajdują się bary oraz restauracje. Wyższe partie maja nieco inny układ wnętrz niż kondygnacje biurowe znajdujące się poniżej. W 30 St Mary Axe fjest  16 szybkobieżnych wind . Pracując jednocześnie mogły by przewieźć ponad 300 pasażerów.  Windy rozwijają prędkość nawet  do 6 metrów na sekundę. W wieżowcu znajdują się ponadto dwie główne klatki schodowe-  1037 stopni każda. Budynek ten jest odważnym wykorzystaniem nowoczesnych rozwiązań architektonicznym idealnie wtopionym w różnorodne otoczenie Londynu.


czytaj więcej