Katedra Św. Pawła w Londynie

Katedra św. Pawła stanowi niezwykle ważny obiekt w krótkim okresie angielskiego baroku, stylu traktowanego z nieufnością w protestanckiej wówczas Anglii ze względu na skojarzenia z katolicyzmem. Jednakże projektant tego architektonicznego cudu Christopher Wern jego niepowtarzalną uroda przekonał do baroku protestanckich duchownych. Przy całym klasycznym spokoju katedra św. Pawła jest efektem można powiedzieć wielkiego kompromisu. Wren chciał bowiem wznieść kościół na planie centralnym natomiast zwierzchnicy Kościoła protestanckiego nalegali aby była to świątynia o wydłużonym rzucie, z nawą główna, nawami bocznymi oraz klasycznym prezbiterium. W rezultacie nawa główna jest o przęsło dłuższa niż transept. Gigantyczna kopuła ma średnice 34m wzniesiona na  ośmiu potężnych przęsłach. Nawa główna jest dwukondygnacyjna natomiast nawy boczne jednokondygnacyjne. Kopuła natomiast króluje nad całością jak królowa. Niektórzy twierdzą że kopuła ta rywalizuje z kopułą rzymska a nawet je przewyższa. Budowa świątyni trwała aż 35 lat,  a zakończona została już pod kierunkiem syna architekta Christophera Wrena. Katedra ta powstawała jako symbol odradzającego się Londynu dlatego cechują ja przede wszystkim rozmach oraz monumentalność.Wrem był niejako geniuszem architektury. Wybudowane przez niego po wielkim pożarze Londynu kościoły stanowią niezwykła spuściznę jego geniuszu. Ze względu na swoja oryginalność wieże kościelne Wrena oddaja w pełni ducha baroku. Przykładem może być również St Mary-le-Bow, jak większość kościołów w Londynie , jest budowlą o podłużnym kształcie, szerokiej nawie głównej i oddzielonymi nawami bocznymi. Nawy boczne ozdobione są ładnie drewnianymi galeriami występującymi prawie we wszystkich kościołach Wrena. Architekt oprócz odbudowy katedry św. Pawła  pracował również nad odbudowa oraz budowa 52 innych kościołów.