Tadż Mahal

Pokryty w całości błyszczącym białym marmurem Tadź Mahal (Plac Koronny) reprezentuje piękno architektury mongolskiej. Zbudowano go na życzenie cesarza Śahdxahana w hołdzie dla jego ukochanej zony Mumtaz Mahal. Według legendy przed śmiercią zobowiązała ona męża do spełnienia jej 3 obietnic: nigdy się nie ożenić, zaopiekować się dziećmi oraz postawić na jej cześć budowle , który będzie ją upamiętniał po śmierci. Grobowiec ten budowany był przez 22 lata. Uczestniczyło w tym 20000 robotników. O budowli tej mówi się że została zaprojektowana przez gigantów a wykończona przez jubilerów. Grobowiec wzniesiony jest na wysokiej kwadratowej platformie z czerwonego piaskowca o boku długości 57 m, zakończonej  minetami o wysokości 47 m. Taki układ podkreśla proporcje kopuły składającej się z dwóch czasz. Ta wewnętrzna ma 24 m wysokości oraz 18 m średnicy a jej podłużny kształt wywodzi się z architektury perskiej. Ośmioboczna sale obiega korytarz. Budynek ma ciekawy cebulasty kształt.  Posiada wieżyczki na skrzydłach, natomiast jego środkowa a zarazem  najbardziej okazała kopuła liczy sobie aż 24,5 metra wysokości i 17,7 metra średnicy.Elewacja jest raczej purystyczna i skromnie dekorowana. Światło do wnętrza wpada jedynie przez delikatne marmurowe ażury przesłon. W krypcie pod budynkiem spoczywają szczątki cesarza oraz jego ukochanej zony. Tadź Mahal nie wznosi się na środku ogrodu zgodnie z obowiązująca wtedy konwencją e na jego końcu w głębi długiej sadzawki, natomiast jego tylna elewacja zwrócona jest ku rzece. Podania mówią iż właśnie cesarz wyznaczył to miejsce planując budowę bliźniaczego grobowca tym razem z czarnego marmuru po przeciwnym brzegu rzeki.Dzisiaj budowla ta uznawana jest za najwybitniejsze  dzieło całej indyjskiej architektury oraz znana na całym świecie. W Indiach natomiast Tadż Mahal uznawany jest za świętość narodową i narodowe dzieło sztuki.


czytaj więcej